tag:blogger.com,1999:blog-48298840413421916932012-02-17T02:38:53.447+05:30ஆரபிஆரபிhttp://www.blogger.com/profile/02116722157730681501noreply@blogger.comBlogger111100tag:blogger.com,1999:blog-4829884041342191693.post-91732842764600765302011-04-12T22:38:00.002+05:302011-04-12T22:43:32.236+05:30எங்கள் ஐயா!!!<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://2.bp.blogspot.com/-Xs2bClVL6Do/TaSIB4d8nSI/AAAAAAAAClU/UY7fVB7GXTw/s1600/154.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://2.bp.blogspot.com/-Xs2bClVL6Do/TaSIB4d8nSI/AAAAAAAAClU/UY7fVB7GXTw/s320/154.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5594746203020238114" /></a><br />ஐயா!<br />நேற்று போல் உள்ளது... ஆனால்<br />ஆண்டு ஒன்று சென்றுவிட்டது<br />நீங்கள் எங்களை விட்டுச் சென்று<br /><br />உங்கள் அன்பு செல்வங்கள்<br />இன்று நீங்கள் இன்றி<br />தவித்து நிற்கின்றோம் ஐயா<br /><br />அன்பாக நீங்கள் எங்களை<br />பாசமாக கூப்பிடுவது இன்னும்<br />தேனாய் எம் காதில் ஒலிக்கின்றது<br /><br />இனி எப்போது உங்களை<br />நாம் காணுவோம் ஐயா<br />தவித்து நிற்கின்றோம் நாம்<br /><br />உங்கள் பேரக் குழந்தைகள்<br />உங்கள் பாச செல்வங்கள்<br />என்றும் உம்மை மறவோம்<br /><br />எமக்கு நல்ல ஒரு தாத்தாவை<br />தந்தையாய் நண்பனாய் ஆசானாய்<br />வழிகாட்டியாக நீங்கள் இருந்தீர்கள்<br /><br />நீங்கள் எங்கள் மேல் கொண்ட<br />அன்பு போல நாங்கள் உங்கள் மேல்<br />கொண்ட அன்பும் என்றும் மாறது<br /><br />இன்றும் நீங்கள் எங்களுடன்<br />இல்லை என்று<br />எங்களால் நம்ப முடியவில்லை<br /><br />எங்களை விட்டு இறைவன் திருவடி<br />தேடிச் சென்ற நீங்கள் அங்கு<br />ஆத்மா சாந்தி அடைவீர்களாக!!!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4829884041342191693-9173284276460076530?l=ahrabi.blogspot.com' alt='' /></div>ஆரபிhttp://www.blogger.com/profile/02116722157730681501noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-4829884041342191693.post-76211315262551126202010-10-20T23:44:00.003+05:302010-10-21T14:13:04.946+05:30புதிய பயணத்தின் 6 மாத முடிவில்.....<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_Y2-eMQDpQ5g/TL80uU5YF1I/AAAAAAAACjg/7X70xFHQZb0/s1600/SLIIT.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_Y2-eMQDpQ5g/TL80uU5YF1I/AAAAAAAACjg/7X70xFHQZb0/s320/SLIIT.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5530196837922248530" /></a><br /><br />புதிய பயணத்தில் ஆறு மாதங்கள் முடிவில் இன்று பழைய நினைவுகளை மீட்டி பார்க்கின்றேன்.<br /><br />April மாதம் ஒரு அழகிய 20 ஆம் திகதி. காலை நேரத்தோடு எழுந்து ஆயத்தமாகி தாத்தாவின் படத்தில் வணங்கி விட்டு மாலபே நான் படித்த SLIIT நோக்கி பயணமானேன்.<br /><br />ஆம்! அன்று எனது புதிய வேலையில் சேர்ந்த முதல் நாள். நான் பல வருடங்களாக கண்ட கனவு நனவாகிய நாள். நான் படித்து முடித்த பின் எனது கல்லூரியில் விரிவுரையாளராக இணைய வேண்டுமென்பது எனது நெடுநாளய கனவு. இறுதியாண்டு பரீட்சை முடிவுகள் வந்ததும் உதவி விரிவுரையாளர் பதவிக்கு நேர்முக தெரிவு நடைபெற்றது. அதிலும் தெரிவானேன்.<br /><br />முதல் நாள் வேலைக்கு செல்லும் போது சற்று பயமும் தயக்கமும் இருந்தது. எனக்கு கற்பித்த பீடாதிபதிகள் விரிவுரையாளர்கள், உதவி விரிவுரையாளர்களுடன் வேலை பார்க்க வேண்டும் என்று நினைக்கும் போது சற்று பயமாகவே இருந்தது. பலவித சிந்தனைகள் கனவுகளுடன் சென்றடந்தேன். மனித வள பிரிவில் சில படிவங்களை நிரப்பி குடுத்து விட்டு எனது Head of Departmet sirஐ சந்தித்து எனக்குரிய பாடங்கள் என்ன என்று கேட்டுக் கொண்டேன். <br /><br />எனக்கு பிடித்தமான (DAA and ST I) இரு பாடங்களுக்கு உதவி விரிவுரையாளராய் பணிபுரியும் வாய்ப்பு எனக்கு கிடைத்தது. நான் வேலையில் சேர்ந்த நேரம் semester break ஆகையால் கிட்டத்தட்ட 2 மாதங்களுக்கு பெரிதாக வேலை இருக்கவில்லை. பரீட்சை மேற்பார்வையும் அடுத்த semsterகு ஆயத்தமாகும் வேலையும் மட்டுமே இருந்தது. <br /><br />June மாதம் முடிவில் அடுத்த semster ஆரம்பமானது. அருமையான 3 மாதங்கள். என் வாழ் நாளில் இனிய நாட்கள் அவை. பல விதமான மாணவர்களை சந்திக்க நேரிட்டது. மாணவர்களுடன் வேலை செய்யும் போது நாமும் நம் கல்லூரிக் காலத்தின் பசுமையான நாட்களை எப்போதும் நினைவு படுத்திக் கொண்டிருக்கின்றேன். நான் கற்ப்பித்த மாணவர்கள் exams இல் நல்ல மதிப்பெண்கள் பெறும் போது மிக்க மகிழ்வடைகின்றேன். அவர்களிடம் இருந்து feed backs வரும் போது நான் செய்யும் வேலை சிறப்பாக செய்துள்ளேன் என்ற திருப்தி கிடைக்கின்றது. ஒரு semster முடிவடைந்து விட்டது. நான் கற்பித்த மாணவர்களுள் எனது நண்பர்கள் போல் பல மாணவர்களையும் கண்டேன். அவர்கள் எனது கல்லூரி நண்பர்களையும் கல்லூரி காலத்தயும் நினைவு படுத்தினார்கள்.முதலாம் இரண்டாம் வருட மாணவர்களில் இரண்டாம் வருடத்தினருக்கு மீண்டும் கற்பிக்க வேண்டிய சந்தர்ப்பம் அமைய போவதில்லை. முதலாம் வருட மாணவர்களை மீண்டும் அடுத்த வருடத்திலும் சந்திக்கலாம். அவர்களது semster end exam முடிவுகளில் தான் எனது கற்பித்தலின் பெறுபேறும் தெரிய வர போகுது. எனது 6 மாத பயணத்தின் வெற்றி எவ்வாறு அமைய போகின்றதென்பதயும் ஆவலுடன் எதிர் பார்த்துள்ளேன். <br /><br />எனது இலட்சிய கனவுகள் நனவாகி எனது பயணம் வெற்றிகரமாக தொடர தெய்வமாய் இருக்கும் எனது ஆசை ஐயாவும்(தாத்தா)இறைவனும் அருள் புரிவார்களாக....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4829884041342191693-7621131526255112620?l=ahrabi.blogspot.com' alt='' /></div>ஆரபிhttp://www.blogger.com/profile/02116722157730681501noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-4829884041342191693.post-1127243113171530202010-05-11T23:49:00.001+05:302010-05-11T23:56:25.090+05:30இன்றும் எங்களுடன் நீங்கள் வாழ்ந்து கொண்டு தான் இருக்கிறீங்கள் ஐயா...<a href="http://1.bp.blogspot.com/_Y2-eMQDpQ5g/S-mhQ3k-cnI/AAAAAAAAChw/U1z_NhNieTY/s1600/Iya.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 238px; height: 320px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_Y2-eMQDpQ5g/S-mhQ3k-cnI/AAAAAAAAChw/U1z_NhNieTY/s320/Iya.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5470080533587194482" /></a><br /><br /><br />அன்று(12/04/2010)காலை அப்பா வந்து ஐயா எங்களை விட்டு போய்விட்டார் <br />என்று சொன்னதும் <br />என் செவி வழி கேட்டதைக் கூட என்னால் நம்ப முடியவில்லை...<br />இது கனவாக இருக்க கூடாத என என் மனம் ஏங்கியது....<br /><br />அம்மாவும் மாமாவும் யாழ்ப்பாணம் போக வேண்டாம் என்று கூறிய போதும்<br />வழமை போல் என் விருப்பம் நிறைவேற வேண்டும் என்று<br />என்னை செல்ல வேண்டாம் என்று கூறாது<br />கவனமாக போய் வா என கூறி என்னை<br />அன்பாய் கட்டித் தழுவி அனுப்பி வைத்தது <br />இப்பிடி ஒரு வார்த்தை கூட சொல்லாமல் <br />எம்மைத் தவிக்க விட்டு போவதற்கா?<br /><br />பிறந்தது முதல் இன்றுவரை எமக்கு எது தேவை என்று<br />நாம் கேட்கும் முன்னமே எமக்கு எல்லாம் செய்தீங்கள்...<br />நாம் பள்ளி செல்லும் போது மகிழ்ந்தீங்கள்<br />பட்டம் பெற்று வேலை செல்லும் போது <br />பார்த்து ரசித்தீங்கள்....<br />புது வேலை கிடைத்து விட்டதும் மிக்க மகிழ்ந்தீங்கள்<br /><br />"எப்ப புது வேலைக்கு போக போறாய்?" <br />என்று தினம் தினம் கேட்டீர்கள்<br />ஆனால் இன்று வேலைக்கு செல்லும் போது<br />பார்த்து மகிழ நீங்கள் இல்லையே ஐயா<br /><br />தினமும் நான் வேலைக்கு போகும் போது<br />வாசலருகில் இருந்து "சப்பாடு எல்லாம் எடுத்தாயா?" <br />என்டு கேட்டு வழியனுப்பி வைப்பீங்களே<br />இன்று நான் உங்கள் படத்தை வணங்கி விட்டு போறன் ஐயா<br /><br />நான் இந்த மண்ணில் வந்துதித்த நாள் முதல்<br />எங்களுடன் பாசமாய் எங்களை அரவணைத்து இருந்து விட்டு<br />இப்ப இப்பிடி விட்டுட்டு போக உங்களுக்கு எப்பிடி ஐயா மனசு வந்தது...<br /><br />உங்கட பாசத்தில எப்பவும் வளர்ந்த நாங்கள் இன்று தவித்து போய்ட்டம் ஐயா<br />எங்கள விட்டு போய் ஒரு மாசம் ஆகிட்டய்யா...<br /><br />இனி நாங்க யாரை போய் ஐயா ஐயா என்று கூப்பிடுறது?<br />அபி அபி என்டு நீங்க பாசமா எப்பவும் கூப்பிடுறது <br />இன்னும் என் காதுகளில் ஒலிக்குது ஐயா<br /><br />எங்களுக்கு நல்ல தாத்தாவாய் ஒரு நண்பனாய் <br />ஒரு தந்தையை போல இருந்தீங்க ,,,<br />இனி என்றும் எங்களுடன் இருப்பது<br />நீங்கள் எங்களுடன் இருந்த நாட்களின் பசுமையான நினைவுகளே....<br /><br />ஐயா, நீங்கள் எங்களை விட்டு போனாலும்<br />உங்கள் நினைவுகள் எங்கள் உயிர் உள்ளவரை<br />எங்களுடன் அழியாமல் இருக்கும்....<br /><br />மீண்டும் எங்களுக்கு பிறப்பு இருக்குமானல்<br />நீங்கள் அவ் ஒவ்வொரு பிறப்பிலும் <br />எங்கள் ஐயாவாக வர வேண்டும்......<br /><br />உங்கள் ஆத்மா சாந்திக்காக நாங்கள்<br />எப்போதும் இறைவனை வேண்டி நிற்போம்.....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4829884041342191693-112724311317153020?l=ahrabi.blogspot.com' alt='' /></div>ஆரபிhttp://www.blogger.com/profile/02116722157730681501noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-4829884041342191693.post-47523918617266430332010-05-01T23:46:00.003+05:302010-05-01T23:50:56.312+05:30கால ஓட்டத்துடன் வாழ்வின் மாற்றம்<a href="http://4.bp.blogspot.com/_Y2-eMQDpQ5g/S9xw2mjP1hI/AAAAAAAACho/eFjApQ1coAA/s1600/sliit.jpg"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;width: 280px; height: 210px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_Y2-eMQDpQ5g/S9xw2mjP1hI/AAAAAAAACho/eFjApQ1coAA/s320/sliit.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5466368131084572178" /></a><br />கடந்து வந்த பாதையில் 4 வருடங்களைப் பின்னோக்கிப் பார்க்கின்றேன்<br />SLIIT வகுப்பறையில் நானும் ஓர் மாணவியாக<br />பரீட்சை மண்டபத்தில் நானும் ஓர் பரீட்சார்த்தியாக<br /><br />இன்று....<br /><br />அதே SLIIT வளாகம், அதே வகுப்பறை, அதே பரீட்சை மண்டபம்<br />ஆனால், என் பாத்திரம் தான் வேறு....<br />ஆம், <br />இன்று வகுப்பறையில் நான் மாணவி அல்ல<br />மாறாக விரிவுரையாளர்<br />பரீட்சை மண்டபத்தில் பரீட்சார்த்தியும் அல்ல<br />மாறாக பரீட்சைகள் மேற்பார்வையாளர்...<br /><br />காலத்துடன் ஏற்பட்ட மாற்றம் எதிர்பாராதது எனினும்<br />அடிமனதில் இருந்த அவாக்களில் ஒன்று தான்<br /><br />காலத்துடன் ஏற்பட்ட இந்த வசந்தமான மாற்றம்<br />ஒரு புதுவிதமான, பூரிப்பான, வித்தியாசமான அனுபவமும் கூடவே.....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4829884041342191693-4752391861726643033?l=ahrabi.blogspot.com' alt='' /></div>ஆரபிhttp://www.blogger.com/profile/02116722157730681501noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-4829884041342191693.post-66127840983409990542009-12-16T14:28:00.003+05:302009-12-16T16:21:23.322+05:30எனது அம்மா<a href="http://4.bp.blogspot.com/_Y2-eMQDpQ5g/SyihncSIt-I/AAAAAAAACB4/S7-nYwXk4ng/s1600-h/amma1.jpg"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 320px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_Y2-eMQDpQ5g/SyihncSIt-I/AAAAAAAACB4/S7-nYwXk4ng/s320/amma1.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5415756250892253154" /></a><br />வியர்க்க விறுவிறுக்க <br />அலுவலகத்தில் இருந்து<br />இடைவேலை நேரத்தில்<br />பனிசும் வாழைப்பழமும் <br />தினமும் வாங்கி வந்து தந்தீர்<br /><br />என்னை விட கனமான<br />புத்தகப் பையை சுமப்பதற்காக<br />பாடசாலை வாயில் அருகில்<br />தினமும் காத்து இருந்தீர்கள்<br /><br />குச்சி ஐஸ் வாங்கித் தந்து<br />அதனை நான் உண்ணும் போது <br />எனது கண்ணில் தென்படும்<br />ஆனந்தத்தைக் கண்டு உள்ளம் பூரித்தீர்<br /><br />அப்பாவிற்குத் தெரியாது<br />திருட்டுத் தனமாக செலவுக்கு<br />பணத்தை என் கையில் தந்தீர்<br /><br />வாழ்க்கையில் நான் வீழ்ந்த <br />ஒவ்வொரு நொடிப்பொழுதிலும்<br />தோள் சாயத் தோள் கொடுத்து<br />ஆறுதலாய் இருந்தீர்<br /><br />தலையைத் தூக்கிப் <br />பார்த்த போது<br />ஏதோ சொல்ல உதடுகள் துடித்தன<br />ஆனால், கருமையான கண்களில்<br />கண்ணீர் ஆறு மட்டுமே பெருக்கெடுத்தது<br /><br />நான் எனது மகளுடன் ஆசையுடன்<br />அம்மாவைப் பார்க்க வந்துள்ளேன்<br />பரிசுகள் கொடுத்து ஆசி பெற<br />காலில் வீழ்ந்தேன்<br />ஆனால் என் தலையை உங்கள்<br />கைகளால் வருடவும் இல்லை<br />கண்ணீரால் என் தலை<br />நனையவும் இல்லை<br />ஏதோ ஒன்றை வெறித்துப்<br />பார்த்த வண்ணம் இருந்தீர்கள்<br /><br />முன்பெல்லாம் நான் போக <br />ஆயத்தமாகும் போதெல்லாம்<br />என்னுடன் நெடுந்தூரம் வந்து<br />என் கைகளைப் பற்றிப் பிடித்து<br />"சென்று வா மகளே" என்று கூறியவர்<br />இன்று என்னை யாரென்றே<br />தெரியாதவர் போல்<br />வேறெங்கோ பார்த்த வண்ணம் இருகின்றார்<br /><br />என்னுள் தேக்கி வைத்திருந்த<br />கண்ணீர் ஆறு என்னையும் <br />மீறிப் பெருக்கெடுத்தது<br />கார் கதவைத் திறந்து கொண்டு <br />வெளியே பாய வேண்டும் <br />போல் மனதில் வேதனை<br />என்னை வாட்டியது<br />கார் சீட்டில் தலை சாய்த்து<br />தோம்பி அழ மட்டுமே முடிந்தது<br /><br />எனது பாச முள்ள அம்மா<br />இன்று சுயநினைவு இழந்து விட்டார்<br />என்னை அடையாளம் காண <br />முடியாதவராகி விட்டார்<br /><br />கண்ணை இமை காப்பது போல<br />என்னைக் காத்த என் அம்மாவை<br />அன்போடு பார்த்துக் கொள்ள<br />இன்று என்னால் முடியாது <br />போய் விட்டது<br /><br />நானும் இன்றைய இயந்திர <br />வாழ்வு வாழும் உலகில் <br />ஓர் சராசரி <br />இயந்திரமாகி விட்டேன்<br />மனதுள் சொல்லனா வேதனைகள் கோடி<br />என்னை அணு அணுவாகத்<br />துளைக்கின்றது<br />வேதனைகள் என்னை வாட்ட<br />கணம் கணம் நான்<br />மரணிக்கின்றேன்<br /><br /><br /><br />பி.கு: அண்மையில் எனது அலுவலகத்தில் வேலை பார்க்கும் சகோதரி ஒருவர் எனது அப்பா எனும் தலைப்பில் ஓர் ஆக்கத்தை மின்னஞ்சல் செய்து இருந்தார். அதை வாசித்ததும் எனக்கு அதனை எனது மற்றைய நண்பர்களுடனும் பகிர்ந்து கொள்ள வேண்டும் என தோன்றியது. காரணம் அந்த ஆக்கம் என்னை மிகவும் பாதித்து இருந்த்தது. அதை தமிழில் மொழிபெயர்த்து இங்கு பதிந்து உள்ளேன். இதனை சகோதர மொழியில் Ron Silva அவர்கள் எழுதி உள்ளார்.<br /><br />எனது அப்பா எனும் ஆக்கதில் வரும் தந்தை கதாபாத்திரத்தை ஓர் தாய் கதாபாத்திரமாக மாற்றியுள்ளேன். காரணம், எனது தாய் இன்று வரை எனக்கு செய்தவை போன்ற உணர்வு இதனை வாசிக்கும் போது எனக்கு ஏற்பட்டது.<br /><br />தவறுகள் இருப்பின் மன்னிக்கவும்<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4829884041342191693-6612784098340999054?l=ahrabi.blogspot.com' alt='' /></div>ஆரபிhttp://www.blogger.com/profile/02116722157730681501noreply@blogger.com19tag:blogger.com,1999:blog-4829884041342191693.post-44249903696198148942009-11-21T13:47:00.006+05:302009-11-21T14:16:48.968+05:30முதலுதவிக் குறிப்புகள்<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_Y2-eMQDpQ5g/Swelp5GioJI/AAAAAAAAACA/yrF2tfmjvO4/s1600/first_aid.jpg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_Y2-eMQDpQ5g/Swelp5GioJI/AAAAAAAAACA/yrF2tfmjvO4/s320/first_aid.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5406472016803045522" /></a><br /><br /><p align="justify"><br />கடந்த வார இறுதியில் லியோ கழகத்தினால் ஒழுங்கு செய்யப் பட்ட முதலுதவிப் பயிற்சிப் பட்டறையில் கலந்து கொள்ளும் வாய்ப்புக் கிடைத்தது. அதில் பரிமாறிய முதலுதவிக் குறிப்புகள் சிலவற்றை இதில் பகிர்கின்றேன். <br /><br />1. பனடோல், பரிசித்தமோல் மற்றும் வலி நிவாரணிகளை வைத்தியரின் ஆலோசனை இன்றி எடுப்பப்தைத் தவிர்க்கவும்.<br /><br />2. வைத்தியரின் ஆலோசனை இன்றி எந்த ஒரு மருந்து வகையையும் உட்கொள்ளுவதைத் தவிர்கவும்.<br /><br />3. வீட்டில் மருந்து வகைகள் மற்றும் இரசாயனப் பொருட்களை சிறு பிள்ளைகளின் கைகளுக்கு எட்டுமிடத்தில் வைப்பதைத் தவிர்க்கவும். <br /><br />4. பாம்புக்கடி போன்ற விசக்கடி ஏற்படின் அவ்விடத்தருகில் இறுக்கக் கட்டுவதைத் தவிர்க்கவும்.இவ்வாறு செய்வதால் குருதிச் சுற்றோட்டம் பாதிக்கப் பட்டு அவ் அங்கம் செயலிழந்து விட சாத்தியமுண்டு.<br /><br />5. இரத்தக் காயம் ஏற்படின் இயன்றளவு காயம் ஏற்பட்ட அங்கத்தை இதய மட்டத்தின் மேல் வைத்துக் கொள்ளவும். இதனால் இரத்தப் போக்கின் அளவைக் குறைக்க இயலும். <br /><br />6. பொதுவாக உடலில் இருந்து 1.2 லீட்டர் குருதி வெளியேரின், நோயாளி மயக்க நிலையை அடைவார். 2 லீட்டர் குருதி வெளியேரின் மரணம் ஏற்பட சாத்தியக்கூறுண்டு,<br /><br />7. குருதி வெளியேறுவதைத் தவிர்க்க கோப்பித் தூள் போன்றவற்றை இடுவதைத் தவிர்க்கவும். அத்துடன் குருதிக் காயத்திற்கு பஞ்சு வைத்துக் கட்டுவதையும் தவிர்க்கவும். <br /><br />8. முதலுதவி செய்பவர் எப்பொழுதும் நோயாளியின் குருதி தனதுடலில் படுவதை தவிர்க்க வேண்டும். ஏனெனில், குருதி ஒரு அபாயகரமான நோய்க்காவி ஆகும். <br /><br />9. புகைப்பிடிக்கையில் உடலில் நிக்கொற்றின் எனும் இரசாயனப் பதார்த்தம் சேர்வதால் உடலில் ஒரு வித ஓமோன் சுரக்கும். இது இதயத்துடிப்பை அதிகரிக்கும். இதனால் உடல் நலம் பாதிக்கும். <br /><br />10. குருதி காயம் ஏற்படின் Nacl கொண்டு சுத்தப் படுத்தவும். NaCl ஒரு சிறந்த கிருமி நீக்கி ஆகும். NaCl சேலைனாக எடுக்கலாம். அல்லது உப்பு நீரைக் பாவிக்கலாம்.<br /><br />11. எரி காயம் ஏற்படின் உடனடியாக ஓடும் நீரில் கழுவவும். கொப்பளம் ஏற்படின் அதனை ஊசி கொண்டு உடைத்தல் ஆகாது.<br /><br /></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4829884041342191693-4424990369619814894?l=ahrabi.blogspot.com' alt='' /></div>ஆரபிhttp://www.blogger.com/profile/02116722157730681501noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-4829884041342191693.post-1115514561536662672009-11-16T23:34:00.002+05:302009-11-21T14:06:38.604+05:30படித்ததில் பிடித்தது.....<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_Y2-eMQDpQ5g/SwGV4_7IWYI/AAAAAAAAAB4/uYoU0kKq_CQ/s1600/2.jpg"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;width: 200px; height: 150px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_Y2-eMQDpQ5g/SwGV4_7IWYI/AAAAAAAAAB4/uYoU0kKq_CQ/s200/2.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5404765834285963650" /></a><br />சுகமானது எதுவென்று<br />நிலவிடம் கேட்டேன் - ஒளிந்து கொண்டது.<br />காற்றிடம் கேட்டேன் - வருடிச் சென்றது.<br />இதயத்திடம் கேட்டேன் - பிரிவு என்றது.<br />ஏனெனில், பிரிவில் தான்<br />உன் நினைவுகள் மீட்கப்படுகின்றன.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4829884041342191693-111551456153666267?l=ahrabi.blogspot.com' alt='' /></div>ஆரபிhttp://www.blogger.com/profile/02116722157730681501noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-4829884041342191693.post-32253538301676094932009-11-12T13:46:00.001+05:302009-11-13T09:21:40.776+05:30மலர எத்தனிக்கும் ஒரு பூ<a href="http://2.bp.blogspot.com/_Y2-eMQDpQ5g/SvvHK4wN6DI/AAAAAAAAAAM/1Iy27yJUoNg/s1600-h/1.jpg"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 320px;" src="http://2.bp.blogspot.com/_Y2-eMQDpQ5g/SvvHK4wN6DI/AAAAAAAAAAM/1Iy27yJUoNg/s320/1.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5403131167808284722" /></a><br />வலைப்பூக்கள் எனக்கு புதிதல்ல. ஆனால் வலைப்பூக்களில் புதிதாக மலர்வதற்குப் புதியவளே. :)<br /><br />இற்றைக்கு இரண்டு வருடங்களுக்கு முன் எனது நண்பி பாவை எழுதிய வலைப்பூவைப் பார்த்தேன். மிகவும் அற்புதமாக எழுதப்பட்டு இருந்த அந்த வலைப்பூ பதிவுகள் என்னை மிகவும் கவர்ந்து இருந்தது. <br /><br />அப்பொழுது நான் இரண்டாம் வருடத்தில் கற்றுக் கொண்டு இருந்தேன். நிறைய நேரம் மீதமாக இருந்த காலம் அது. பொழுதுபோக்காகப் பதிவுகள் இடலாம் என்று எண்ணி நங்கை எனும் வலைப்பூவினையும்(ஆங்கிலத்தில்) கஸ்தூரி எனும் வலைப்பூவினையும்(தமிழில்) எழுத ஆரம்பித்தேன். அதன் பின் வேலைக்கு செல்ல ஆரம்பித்ததும் வழமை போல் நேரம் எனக்கு எதிராக சதி செய்தது. எழுதுவதற்கு கிடைக்கும் நேரம் குறைந்தது. அவ்வப்போது நங்கையில் பதிவுகளை இட்டு வந்தேன். கஸ்தூரியின் மலர்ச்சி அப்போது கைகூடவில்லை. <br /><br />பின்பு அண்மைக் காலமாக சில வலைப்பூக்களை இரசிக்கும் சந்தர்ப்பம் எனக்கு கிட்டியது. அருமையான பதிவுகள் பலவற்றை வாசிக்க முடிந்தது. வலைப்பதிவு எழுதும் ஆர்வம் மீண்டும் என்னுள் துளிர்விட்டது. ஆனாலும் இறுதி ஆண்டுப் பரீட்சை மற்றும் Project வேலைகள் காரணமாக அது உரம் போடுப்படாமல் விடப்பட்டது. தற்போது அவை எல்லாம் முடிந்து, வெட்டியாக இருக்கும் காலம். எனவே மீண்டும் பதிவுகளை இடலாம் என்று எண்ணி முதலாவது கிறுக்கலை ஆரம்பித்துள்ளேன். தொடர்ந்து எழுத இறைவன் அருள் புரிய வேண்டும்.<br /><br /><br />பி.கு: பதிவுலக எழுத்துக்கு புதிதாகையால் பிழைகள் இருப்பின் மன்னித்து, தவறுகளை சுட்டிக் காட்டவும்.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4829884041342191693-3225353830167609493?l=ahrabi.blogspot.com' alt='' /></div>ஆரபிhttp://www.blogger.com/profile/02116722157730681501noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-4829884041342191693.post-17553168615466113922007-10-25T22:36:00.000+05:302007-10-29T15:03:59.473+05:30படித்தில் பிடித்தவை - 1உன்னையும் எல்லோருக்கும் பிடிக்கும்.<br />என்னையும் எல்லோருக்கும் பிடிக்கும்.<br />எங்களைத் தான் எவருக்குமே பிடிக்கவில்லை.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4829884041342191693-1755316861546611392?l=ahrabi.blogspot.com' alt='' /></div>ஆரபிhttp://www.blogger.com/profile/02116722157730681501noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-4829884041342191693.post-52684774076853501392007-10-24T23:38:00.000+05:302007-10-25T23:24:25.164+05:30பசுமையான நினைவுகள்பாடசாலை வாழ்க்கை முடிந்து இற்றைக்கு எறத்தாழ இரண்டு வருடங்கள் முடிந்து விட்டது. இன்று மீண்டும் பாடசலைக்குச் செல்ல ஒரு வாய்ப்பு கிடைத்தது. பாடசாலையில் விழா ஒன்று நடைபெற்றது. அதற்கு பழைய மாணவர்களையும் இம்முறை அழைத்து இருந்தார்கள். எனது பழைய நண்பி ஒருவரையும் இன்னும் சிலரையும் சந்திக்க வாய்ப்பு கிடைத்தது. மிக்க சந்தோஷமா இருந்தது. முந்தி நாங்க பாடசாலைல படிக்கிற போது அப்பப்பா எவ்வளவு கட்டுப்பாடுகள். ஆனால் இப்ப எல்லாம் மாறியாச்சு. காலத்தோட தங்களும் மாறுகிறோம் என்று சொல்ர மாதிரி இருந்தது. பாடசாலை முன்னேறுகின்றது என்டு ஒரு பக்கம் சந்தோஷம் தான், ஆனாலும் இந்த சுதந்திரமும் அனுமதிகளும் எங்களுக்குக் கிடைக்கவில்லயே என்று சிறிய வருத்தமும் தான். ஆனாலும் அங்கு சென்று வந்த பிறகு பாடசாலை வாழ்க்கை இனி திரும்பி வராதா என்ற ஏக்கம் மனதைப் பற்றிக் கொண்டது. நாங்கள் படிக்கும் போது சின்ன பிள்ளைகளாக இருந்தவர்கள் எல்லாம் இப்ப A/L. இன்னும் அவர்கள் எங்களை மறக்காமல் வந்து அக்கா என்ன செய்றீங்க, என்ன படிக்கிறீங்க, எப்படி இருக்கிறீங்க என்டு கேட்ட போது அவர்கள் இன்னும் எங்களை மறக்கவில்லை என்று மிக்கம் மகிழ்சியாக இருந்தது. விழா முடிந்து வீடு திரும்பும் போது நானும் எனது நண்பியும் பாடசாலை வாசலில் நின்று எமது பாடசாலை வாழ்க்கயை மீட்டு பார்த்துவிட்டு சற்று கவலையுடனும் மிக்க மகிழ்சியுடனும் வீடு திரும்பினோம்<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4829884041342191693-5268477407685350139?l=ahrabi.blogspot.com' alt='' /></div>ஆரபிhttp://www.blogger.com/profile/02116722157730681501noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-4829884041342191693.post-70730026133706744922007-10-24T22:56:00.000+05:302007-10-24T23:03:00.534+05:30வணக்கம்வலைப்பதிவுக்கு நான் புதியவள். எனது நண்பர்கள் வலைப்பதிவு எழுதுவதைப் பார்த்ததில் இருந்து ஒரு சிறிய விருப்பம். முடியுமானவரை தொடர்ந்து எழுத கடவுளை வேண்டுகிறேன்.நன்றி<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/4829884041342191693-7073002613370674492?l=ahrabi.blogspot.com' alt='' /></div>ஆரபிhttp://www.blogger.com/profile/02116722157730681501noreply@blogger.com6